وقتی نام فلسفه به میان می آید ذهن ما به سراغ اسامی نام آشنایی چون سقراط، ارسطو، افلاطون، فارابی، بوعلی سینا، کانت، هگل، نیچه و …می رود. فلسفه برای بسیاری از ما دانشی است خشک و سرد که از در اصطلاحات و عناوین با موضوعات پیچیده ای بحث می کند. تا اینجا خیلی هم تصور نادرستی نیست ولی خوب است بدانیم فلسفه فقط این نیست !
هدف فلاسفه بستر سازی و فراهم کردن یک جامعه عقلانی و یک انسان عاقل با رفتارهای خردمندانه است و بخش قابل توجهی از این بستر سازی شناخت وجود و حقیقت و ماهیت وجود و جهان هستی است و تا این موضوع برای فلسفه روشن نشود خیلی در رسیدن به هدفی که منظور نظر فلاسفه است توفیقی حاصل نمی شود.
اما یک فلسفه دیگر هم وجود دارد که به طور مستقیم با زندگی انسان مرتبط است. یعنی چه به طور مستقیم؟ یعنی اینکه من و شما را به عنوان یک فرد و شخص بدون هیچ مقدمه و حاشیه ای وارد ماجرای مهارت های انسانی در مواجه شدن با رویدادها و اتفاقات می کند و کاری که انجام می دهد معادل امروزی ” توسعه فردی ” است. نام این فلسفه رواقیون یا رواقی است. مربوط به ۲۰۰۰ سال قبل در یونان و همچنین رم است ولی برای همه دوره ها و عصر ها عین ساعت سیکو کار می کند و جواب می دهد.
رواق یعنی ایوان. فضای نیمه سر بسته ای به شکل طاق بزرگ. دلیل نام گذاری این فلسفه به نام رواقی یا رواقیون این بود که بزرگان این فلسفه جلسات خود را زیر ایوان ها و به صورت عمومی برگزار می کردند و در این جلسات گفتگوها و مباحثات و حتی درس ها شکل می گرفت.شالوده فلسفه رواقی گری “اخلاق” و مبتنی بر عقل است نه ایمان. خرد و خردورزی جایگاه ویژه ای دراین فلسفه دارد به گونه ای که فرد بتواند با شناخت و تحلیل سریع شرایط و محیطی یکه در آن قرار گرفته است بهترین یا مناسب ترین روش برای تحمل،یازگاری یا برون رفت از آن موقعیت را انتخاب کند.
هدف فلسفه رواقی خوش روانی است! این خوش روانی معنایش بی خیالی یا باصطلاح زیر سبیلی رد کردن نیست… بلکه انتخاب و واکنشی بر مبنای عقلانیت با استفاده از روش های کاملاً کاربردی است. در رواقی گری فرقی نمی کند شخص چه دین یا مذهبی داشته باشد. این به معنای بی دینی یا خروج از باور اعتقادی مذهبی نیست. اساساً رواقیون هر رویداد زندگی را یک چالش خدا[یان] در نظر می گیرند اما قضیه را به ابعاد متافیزیکی مربوط نمی کنند.
شخصاً از فلسفه خوشم نمی آمد(هنوز هم همینطور است) چون نظرم این بود(وهست) که بخش قابل توجهی از مباحث فلسفی به درد جامعه نمی خورد اما با آشنایی دیر هنگام من با فلسفه رواقیون( ایام کرونا) متوجه شدم فلسفه فقط آن عبارات نامأنوس و سنگین نیست.
دیدگاهتان را بنویسید